Regina eta Ramón: Zure ametsetako food truckean

1. Kapitulua: Institutuen Azoka Nazionala

«Prest al zaudete GAZTEAK ETA EKINTZAILETZA Institutuen I. Azoka Nazionalerako? Espainia osoko neska-mutilek beren ekintzailetza-proiektuak erakusteko lekua. Eman izena jada! Zeren zain zaude?»

Institutua kartelez eta oinarriak azaltzen zituzten liburuxkez beteta zegoen, eta Reginaren ikaskide guztiak oso urduri eta gogotsu zeuden parte hartzeko ideiarekin. Eugeniak, ikasketaburuak, Regina deitu zuen bere bulegora.

—Regina, Rosalía de Castrotik —hala deitzen zen bere "instituzioa"— hautagai gisa aurkeztea pentsatu dugu, ekintzaile izateko ezaugarri guztiak dituzula egiaztatu dugulako: pasioa, sormena eta iraunkortasuna. Gure ordezkari izatera animatzen zara?

—Bai, noski! —nola ez zidan, bada, ilusiorik egingo…

Bulegotik irten bezain laster, Agostiñoren eskua inoiz baino indartsuago heldu zuen. Hura zen bere burua ezagutzera emateko aukera. Munduko errezeten bere bloga nahikoa hazia zen pausoa eman eta erreferente gastronomiko bihurtzeko ametsa betetzeko. aukera hura erabat aprobetxatuko zuen, Azokara joateko eta zer egiteko gai zen erakusteko.

2. Kapitulua: Food truck bat?

—Food truck bat? —esan zuen Agostiñok—. Ideia bikaina da, baina…

—Ezin al zitzaizun zerbait errazagoa bururatu? —esan zuen kezkatuta Poncek, Reginaren aitak.

—Ezer ez, ezer ez! Ez al zebilen Genoveva amona “La Calva”n —hala deitzen zion bere amak amonaren furgonetari— duela urte batzuk etxez etxe bere otorduak banatzen? Neskak konponduko du konpondu beharrekoa. Guk behar den guztian lagunduko diogu —erantzun zuen bere amak.

—Baina, Carmenchu, horrelako food truck batek ibilgailua homologatuta egotea behar du, eta osasun-ziurtagiriak izatea, eta ez dakit zenbat gauza gehiago…

—Zoragarri ematen dizu neska animatze horrek —esan zion ironiaz.

Agostiñok bakea jarri zuen:

—Ikus ditzagun gauzak, Carmenchu, arrazoirik ez zaio falta eta; hala ere, zailena ez da legezko izapideak eta baimenak nola lortu jakitea. Zailena negozio-planarena da.

Negozio-plan bat! Egia da! Nork egin liegaioke hori? Pentsatzen amaitu baino lehen, izen bat etorri zitzaion burura berehala: Ramón laguna.

3. Kapitulua: Ramón, paleontologotik finantza-zuzendarira

Ramón Reginak joan den uztailean ezagututako mutil bat zen Fundación ONCEren Gazteentzako Bideojoko Campusean. Dinosauroei buruz asko zekien eta nahiko lagun egin ziren, nahiz eta Ramóni hasieran lagunak egitea kostatzen zitzaion. Harrezkero bere blogeko jarraitzailerik aktiboena bihurtu zen: errezeta berri bat igotzen zuen bakoitzean iruzkintzen zuen.

Kontua da Ramón zenbakiekin ere oso trebea zela. Esperientziak partekatu zituzten egun haietan, enigma eta arazo asko konpondu zituzten elkarrekin.

Proiektuan urrats serio bat emateko unea iritsi zen: bere lehen bazkidea izendatzea.

4. Kapitulua: Zerrenda

Regina bere lagunaren erantzuna jakiteko zain zegoen, urduri. Onartuko al zuen bere bazkide bihurtzeko proposamena?

Bera bazekien Ramón oso xehetasunezalea zela eta denbora bat beharko zuela erantzuteko erabakia hartzeko. Baina jada hiru aste igaro ziren! Ez, hori gehiegi zen Ramónentzat ere. Eskuzapiari heltzeko eta finantza-bazkide gisa beste norbait izendatzeko zegoenean, Ramónen mezu bat jaso zuen, oso formal idatzia.

Regina agurgarria:

Gauza askori bueltak eman ondoren, zure proiektuaren bideragarritasuna ikusi dut eta horrekin bat egitea erabaki dut. GAZTEAK ETA EKINTZAILETZA Institutuen Azoka Nazionaleko epaimahaiari gure proiektua onena dela erakutsi behar diogu, lehen saria irabazteko eta zure food trucka egia bihurtzeko.

Negozio-plana funtsezkoa da gure arrakastarako. Gai hauen inguruan lan egin behar dugu:

Kontzeptua: janari mota eta zuzenduko garen xede-publikoa zehaztea.

Marketina: marka-irudi ona eta webgune bat funtsezkoak dira, horregatik proposamen hau erantsi dizut.

Lineako presentzia: zure blogak jada jarraitzaile asko dituenez, ez da zaila izango bezero potentzialen arreta erakarriko duten sare sozial erakargarriak izatea.

Kokapena: salmentarako leku estrategikoak ikertzea eta aukeratzea, hala nola azoka bera, baita beste ekitaldi eta jaialdi batzuk ere. Zerrenda bat proposatzen dizut.

Harremanetan jarraituko dugu aurrera egiteko.

Ramón

5. Kapitulua: Lotu gabeko hariak

Argi zegoen ez zela oker ibili Ramón aukeratzean. Dena ia lotuta zeukan eta!

—Oraindik lotu gabeko hari batzuk geratzen dira —esan zion oso serio bere familia osoari, aho zabalik entzuten zion bitartean—: furgonetaren pertsonalizazioa eta menua.

Pertsonalizazioaren kontua hainbat bider azaldu behar izan zitzaion aitari, baina azkenean nahiko ondo ulertu zuen. “La Calva”n beharrezko hobekuntzak egitea, “baimenetakoek”... baimenak eman zitzaten.

—Hala ere, oraindik ez dugu zertan egin, aita. Maketa bat nahikoa izango da. Saria irabazten badugu, egia bihurtzeko denbora izango dugu.

Ponce ilusio handiz hasi zen planoak egiten. Lan-talde oso bat bihurtu zen hori. Agostiño bera ere zerra, kontrapaxatu eta maketarako pinturarekin zebilen lanean.

Menuaz Regina eta hainbat ikastetxeko ikaskide arduratzen ziren, ikasketaburua den Eugeniari esker laguntzeko prest agertu zirenak. Baina amaitu zutenean, inolaz ere espero ez zuten ezusteko bat sortu zen.

6. Kapitulua: Nolako ezusteko txarra!

Ramón…

Ramónek, oso antolatua bera, menu bitxi-bitxi bat prestatu zuen eta taldeko kide guztiei bidali zien:

• Jurassic Wraps (barazkiz eta oinez betetako tortillak).
• Burgers Triceratops (mini hanburgesak ogi integralarekin).
• Pizzi-Raptor (bortitz baratxuriz betetako ertza duten pizzak).
• Batidos T-Rex (fruta berde eta laranjen likuadosak).

Reginak ez zuen pentsatu Ramónek, hain dinosauro zalea izanik, bere ekarpen jurasikoa egin nahi izango zuenik. Nola esan, hainbesteko ilusioa jarri ondoren, ideia hori ez zela talde osoak buruan zuena?

Garrantzitsuena, Azokan lehen saria irabaztea baino askoz garrantzitsuagoa, Ramón konforme eta pozik egotea zen. Reginak oso gogoko zituen bere errezetak, baina sentitzen zuen are garrantzitsuagoa zela bere lagunari hutsik ez egitea. Beraz, talde osoa lanean jarri zuen planak apur bat aldatzeko ahalegina egiteko.

7. Kapitulua: Produktu xarmangarria

Ezer pentsatu gabe, Regina dena antolatzen hasi zen. Negozio batean irabaziak oso garrantzitsuak badira ere, kasu honetan giza faktorea askoz garrantzitsuagoa zen. Ramóni hutsik ez egitea.

Ponce eta Agostiño egiten ari ziren maketarekin berriro hasi behar izan zuten. Konponketa batzuk hemen eta han, eta furgoneta dinosauro polit bat bihurtu zen, marka-diseinu dibertigarri gisa balio zuena.

Ondoren, marketin-taldea beren marka berriarekin egon zitezkeen lekuak bilatzen hasi zen, adibidez Teruelgo Dinópolis, beren janari osasuntsua saltzeko leku ezin hobea.

Azkenik, menua. Reginak amonak erakutsitako errezeta dibertigarrienak atera zituen bere agendatik eta izen jurasikoekin bataiatu zituen berriro, berak bakarrik ematen zekien ukitu berezi hori emanez.

Ramónek dena ikusi zuenean, ziur egon zen proiektu irabazlea izango zela hura. Agian ez lehiaketako irabazlea, baina bai beragan maitasun osoa jarri zuten bihotz guztien irabazlea.

8. Kapulitua: Eta azkenean Azokan!

Azkenean iritsi zen egun handia. Azoka pabiloi handi batean egiten ari zen, koloretako argiekin, denak animatzen zituzten bozgorailuekin eta urduritasunez zein irribarrez alde batetik bestera korrika zebiltzan ehunka neska-mutilekin. Eta bertan zegoen dinosauroen talde osoa bilduta.

—Ene Jainkoa! —esan zuen Poncek ingurura begiratuz—. Hemen ematen du bakoitzak bere NASA partikularra jarri duela!

Proiektu harrigarrienak zeuden bertan.

Valentziako ikasle talde batek robot lorezain bat sortu zuen, landareak egarri zirenean bakarrik ureztatzen zituena. Robotak, Lastozko txanoa jantzita, koplak ere abesten zituen ureztatzen ari zen bitartean.

Beste stand batean, Zaragozako mutil batzuek plastikoak birziklatzeko gailu bat aurkezten zuten, txanoak birrintzen zituena eta 3D inprimagailuetarako koloretako hari bihurtzen zituena. Xake oso bat inprimatu zuten tamaina erraldoian, eta pieza bakoitzak pieza bakoitzak eguzkitako betaurrekoak eta bizarra zituen jantzita.

Baina deigarriena Bilboko institutu baten asmakizuna zen: eguzki-energiaz funtzionatzen zuen patinete hegalari bat. Hori bai, probatzera ausartzen zen bakarra sortzailea bera zen, ukondokoak, kaskoa, belaunekoak eta bizkarrean kuxin bat lotuta zeramatzana, badaezpada ere.

—Hau zoragarria da… —xuxurlatu zion Reginak Ramóni bere dinosauroaren maketa eskuz ukitzen zuen bitartean—. Eta gure proiektua hainbeste gustatzen ez bada?

9. KAPITULUA: Epaimahaia

Ramonek, bapoan hitz asko esateko ohiturarik ez zuenak, lasai erantzun zuen:

—Regina, jendeak ez du beti ikusgarriena gogoratzen, benetakoa dena baizik. Eta zu benetakoa zara.

Iruzkin horrek indarra eman zion. Azkenean euren txanda iritsi zenean, Reginak eta Ramonek maketa standaren erdian jarri zuten. Dinosauroak begia klisatzen zuela zirudien, gaizki jarritako eranskailu baten ondorioz, eta horrek epaimahaikideen lehen barreak eragin zituen.

Reginak, Agostiñoren laguntzaz, menu juraasikoa azaltzen hasi zen, eta Ramonek negozioaren bideragarritasuna frogatzen zuten grafikoak eta zenbakiak erakutsi zituen. Konbinazioa hain zen bitxia, non xarmangarria gertatzen baitzen. Epaimahaiko kideek ezin izan zioten barreari eutsi.

Onena amaieran iritsi zen, bisitariei dastatze txikiak eskaini zizkiotenean, Reginak Carmenchuren laguntzaz gertatutakoak: txokolatez betetako dinosauro itxurako galleta txikiak.

—Aizue, diplogalleta hauek gozo-gozoak daude! —oihukatu zuen ume batek ahoa beteta, beste baten bila korrika zihoan bitartean.

Regina eta Ramonen standa minutu gutxitan bete zen. Ez zekiten saria irabaziko zuten, baina bai garrantzitsuena lortzen ari zirela: edonor euren ideiaz gozatzea.

—Eginkizuna beteta —esan zuen Ramonek.

Eta nor izan zen irabazle axola gabe, Ramonek eta Reginak elkar zoriondu zuten. Benetan lortu zuten.